سیّدمحمّدعلی جزایری شوشتری، مشهور به «سید بسم‏ اله»، پدرش حجه ‏الاسلام آقاسیّدحسن جزایری و مادرش آغابیگم دختر سیّدحسن سلطان ‏الذّاکرین استرآبادی بودند. در اواخر سال 1267 یا اوایل 1268ش، زمانی که آقاسیّدحسن جزایری عازم مشهد رضوی بود، در استرآباد بیمار شده و در منزل سیّدحسن سلطان استرآبادی اقامت گزید. سیّدحسن استرآبادی دخترش را صیغه او نمود و نطفه سیّدمحمّدعلی در همین زمان بسته شد. سیّدحسن وقتی متوجه این ماجرا شد، همسرش را با خود به تهران برد و سیّدمحمّدعلی در تهران به‏دنیا آمد. وی تحصیلات خود را در علوم دینیه تا مراتب بالا ادامه داده، به سلک روحانیت درآمد. او در اواخر دوران قاجار از روحیانیون بانفوذ پایتخت بود و پس از کودتای سوم اسفند 1299 به رضاخان سردارسپه نزدیک شده، به مقام و منصب خفیه‏نویسی او نایل شد. شوشتری در دوره‏های پنجم، شانزدهم و هجدهم مجلس شورای ملی از حوزه استرآباد و گرگان وارد مجلس شد و در هرسه دوره، از جانب غالب اهالی گرگان نماینده تحمیلی قلمداد می‏شد. در جریان واقعه خونین مسجد گوهرشاد، شوشتری نماینده رضاشاه در آستان قدس رضوی بود. وی تنها نماینده مخالف نخست‏وزیری دکتر محمدمصدق بوده و به دولت او رأی مخالف داد.