سیّدمحمّدعلی جزایری شوشتری، مشهور به «سید بسم اله»، پدرش حجه الاسلام آقاسیّدحسن جزایری و مادرش آغابیگم دختر سیّدحسن سلطان الذّاکرین استرآبادی بودند. در اواخر سال 1267 یا اوایل 1268ش، زمانی که آقاسیّدحسن جزایری عازم مشهد رضوی بود، در استرآباد بیمار شده و در منزل سیّدحسن سلطان استرآبادی اقامت گزید. سیّدحسن استرآبادی دخترش را صیغه او نمود و نطفه سیّدمحمّدعلی در همین زمان بسته شد. سیّدحسن وقتی متوجه این ماجرا شد، همسرش را با خود به تهران برد و سیّدمحمّدعلی در تهران بهدنیا آمد. وی تحصیلات خود را در علوم دینیه تا مراتب بالا ادامه داده، به سلک روحانیت درآمد. او در اواخر دوران قاجار از روحیانیون بانفوذ پایتخت بود و پس از کودتای سوم اسفند 1299 به رضاخان سردارسپه نزدیک شده، به مقام و منصب خفیهنویسی او نایل شد. شوشتری در دورههای پنجم، شانزدهم و هجدهم مجلس شورای ملی از حوزه استرآباد و گرگان وارد مجلس شد و در هرسه دوره، از جانب غالب اهالی گرگان نماینده تحمیلی قلمداد میشد. در جریان واقعه خونین مسجد گوهرشاد، شوشتری نماینده رضاشاه در آستان قدس رضوی بود. وی تنها نماینده مخالف نخستوزیری دکتر محمدمصدق بوده و به دولت او رأی مخالف داد.
